Gisteravond in Paradiso;) Daar is nog niks knaps van terug te vinden op youtube. Maar het ging ongeveer zo:

Direct bij het eerste nummer: kippenvel. Ik heb Drive South zo vaak gehoord. Thuis, in de auto, thuis, in de auto, thuis, in de auto. Ik zeg altijd dat het niet echt mijn muziek is. Maar gisteravond wist ik wel beter:

YES!!!

Na drie kwartier achter de laptop met de LiveNation site (geen doorkomen aan) is het gelukt!!! Ik heb twee Snow Patrol kaartjes voor 1 juni!!!

The lyrics:

"You wont be around forever girl, you’ve gotta grab live with both hands"

!!!

Ik las een blogpauze in. Mijn knip plak en scheurblog is, afgemeten aan het aantal bezoekers, de reacties en de leuke verzoekjes die daaruit voortvloeien, een stuk populairder. Dan heb ik nog een gezin met twee, ja twee (itx92s official now), pubers. En een baan. En een huishouden. En een fijne stapel boeken. En een sportschoolabonnement. En veel te weinig tijd.

Dus ja, ik heb bedacht dat xe9xe9n blog onderhouden voorlopig genoeg moet zijn. Er zijn mensen die het met minder doen.

Niet dat er helemaal niks gebeurt. Met, om maar eens wat te noemen, een tweede puber en een goedlopend blog gebeurt er altijd wel wat;))

Misschien dat ik nog wat bullits plaats, met zomaar wat dingen die me te binnen schieten. Maar thatx92s it, voorlopig.

Wil je me in de pauze volgen? Kijk dan op mijn knip, plak en scheurblog!

Voor Sinterklaas kreeg ik de CD Viva la Vida van Coldplay. Hij zit sinds die tijd in de cd-speler naast mijn knutselbureau. Als ik daar ben te vinden, staat ie aan. Ik ben er vaak te vinden dus ken inmiddels alle liedjes. De cd smaakt naar meer. En dat valt te regelen door nog wat cd’s te kopen. Maar het verlangen gaat dieper. Ik voel dat ik eigenlijk gewoon wel heel graag naar een Coldplay concert wil.

Dus was mijn teleurstelling groot, toen ik vandaag op NU.nl las dat Coldplay alle instrumenten en een groot deel van hun kleding verkoopt! Voor een goed doel en dat is natuurlijk allemaal prachtig. Maar een concert zal er niet meer inzitten, zonder instrumenten, denk ik zomaar…

Ondertussen ben ik nog in de rouw vanwege de 4 peppertjes die ik niet meer met z’n 4-en zal zien spelen…

Het zijn zware dagen mensen.

Het was een week

• waarin de jongste en ik in aanraking kwamen met x85tadax85de griep.
• waarin mijn blogblom ongekende bezoekersaantallen te verwerken kreeg (voor blogblom begrippen dan natuurlijk)
• waarin ik te horen kreeg dat ik gastdesigner mag zijn en dat mijn blog vermeld gaat worden in een heus tijdschrift
• waarin ik niet blogactief kon reageren op al deze onverwacht fijne ontwikkelingen omdat alles pijn deed
• waarin John Frusciante op zijn blog schrijft dat hij de peppers al een jaar geleden heeft verlatenx85en waarin hij dat zo mooi en vooral ook liefdevol verwoordt dat ik het verdorie nog helemaal snap ook
• waarin het is gaan sneeuwen
• waarin ik mijn werk zo lekker had willen afronden om straks twee volle weken vrij te hebben en waarin ik al dat soort plannen heb moeten laten varen
• waarin ik heb ontdekt dat dat allemaal nog helemaal niet meevalt voor een controlfreak
• waarin ik de tijd heb gebruikt om een aantal situaties te overdenken en daarbij tot nieuwe inzichten ben gekomen. En dat was goed.

• Mocht er iemand vragen hebben over de aanmeldingsprocedure bij het VMBO, over het verschil in niveau’s, over het onderwijsbeleid van de gemeente Zaanstad in het algemeen of over dyslexie in het bijzonder…vanaf vandaag kun je voor het antwoord bij mij terecht. Ik heb het gehaald mensen. Vier voorlichtingsavonden op vier VMBO’s.
• Gister kwam de oudste thuis met een enorm kerstpakket van zijn nieuwe werkgever AH. Enorm, als je bedenkt dat hij daarvoor al wel 5 avonden de vakken heeft gevuld. Gezien de inhoud denken we niet dat het pakket de kerst gaat halen. Veel chocola:) Hoe lekker is dat…

Na het eten, gisteravond, begonnen de oudste en de jongste met mij een gesprek over mijn grijze haren. Het was alweer 4 weken geleden dat ik mijn haar geverfd had en dus was er een grijs landingsbaantje te bewonderen boven op mijn hoofd. Er was hilariteit alom, maar de kern van hun betoog was dat ik nu toch wel heeeel erg grijs werd.

Gelukkig had de jongste een oplossing. Het is soms zo fijn dat hij praktisch is ingesteld. Hij pakte zijn kadoverpakking van de Lego set die hij voor Sinterklaas had gekregen en deed hem over zijn hoofd. ‘Nu hoef je nooit meer voor paal te staan, Inge’.

De heren vonden het enorm grappig. En ik heb vanochtend mijn uitgroei weer bijgewerkt;))